Fake it ‘til you make it

Fake it til you make it

Vorige week kreeg ik een berichtje van iemand uit mijn kennissenkring waarin stond dat ik harder op haar leek dan ze dacht. Ze is introvert en vindt het moeilijk om uit haar comfortzone te komen. Blijkbaar kom ik dus niet over als die twee dingen. En dat deed mij een aantal dingen beseffen.

Om te beginnen dat ik er dus in slaag om te doen alsof ik zelfzeker en avontuurlijk overkom. Daar wil ik direct twee kanttekeningen bij mij maken. De periode waarin zij mij écht goed kende, is al even geleden en ik heb ondertussen wel wat zelfvertrouwen bijgekweekt. Daarnaast ben ik altijd wel redelijk sociaal geweest als er mensen bij me waren die ik goed kende of vertrouwde.
Toch denk ik dat ik heel wat fake ik ‘til you make it gedaan heb. Ik had misschien niet zoveel vertrouwen in mezelf en ik was, en ben, niet extravert maar ik heb altijd al goed kunnen relativeren. Als je dan de vraag “Wat is het ergste dat er kan gebeuren?” ontdekt, gaat er een wereld voor je open. 🙂
Ik vond het altijd heel moeilijk om een verkoopster aan te spreken met de vraag waar ik een bepaald product kon vinden. Maar waarom eigenlijk? Omdat ze het misschien helemaal niet hadden? Ja en? Als je jezelf afvraagt wat de gevolgen kunnen zijn, zijn die realistisch gezien heel wat minder erg dan wat je gevoel aangeeft. En hoe vaker je dingen doet waarbij je je niet zo op je gemak voelt, hoe makkelijker die dingen worden.

Daarnaast ben ik hard veranderd in de afgelopen jaren. Waar ik vroeger niet naar de winkel durfde, ga ik nu in mijn eentje in Antwerpen winkelen. Waar ik vroeger bij alles dacht dat ik het niet ging kunnen, denk ik nu meestal dat ik het niet ga kunnen maar wel kan proberen. Ik zeg niet dat dat een ideale gedachte is maar ze is alleszins beter dan de eerste. 😉
Ik ben nu niet meer dat superverlegen en bang meisje van een hele tijd terug maar ik weet niet of ik dat zelf al altijd door heb. Als ik zo’n berichtje krijg als het eerder genoemde, denk ik: “Ja maar ik ben wel verlegen.”. En daar ben ik ook nog altijd van overtuigd. Ik ga nooit de vrouw zijn die het hoogste woord voert in een groep. Maar ik denk dat het beeld dat ik van mezelf heb nog niet volledig mee geëvolueerd is. Dat ik in mijn hoofd vind dat ik introverter ben dan dat eigenlijk is. Ben je nog mee?
Ik denk dat dit zeker iets is waar ik nog wat over kan nadenken. Gelukkig doe ik dat graag! 😉

Wat me alleszins geruststelde is het feit dat ik niet alleen ben met het introvert zijn-gedoe. Niet dat ik dat nog niet wist maar een bevestiging is altijd leuk om te krijgen.

Hoe zit het met jou? Als je introvert ben, hoe ga jij daar dan mee om? En de extraverten onder ons: wat voor gedoe ondervinden jullie?

4 thoughts on “Fake it ‘til you make it”

  1. Ik las laatst het boek ‘Stil’ van Susan Cain over introverten, echte aanrader! Ook haar TED-talk is de moeite. Ze pleit ervoor dat we moeten stoppen met introverten te willen ‘veranderen’, en daar ben ik het mee eens 🙂 Ik vind introvert zijn geen ‘gedoe’, maar de maatschappij maakt er zo’n drama van dat het een gedoe wordt. Moesten ze ons rustig laten doen, dan is iedereen gelukkig, toch?

    1. Dat boek en die TED-talk ga ik eens opzoeken. Ik ben het zeker eens met je als het introvert zijn je leven niet in de weg staat. Als ik nu nog was zoals ik een 15 jaar geleden was, had ik het heel moeilijk gehad. Ik durfde toen geen bakker binnen stappen, nieuwe situaties gingen vooraf aan huilbuien … Je zal mij, zeker bij nieuwe mensen en in groep, niet snel op tafel zien springen en de aandacht trekken. In dat opzicht ben ik dus zeker nog een introvert maar door mezelf extraverter voor te doen dan ik eigenlijk was, kan ik ondertussen wel rustig naar de winkel gaan.
      Er is dus volgens mij niks mis met introvert zijn, zolang je wel een leven kan leiden én je er zelf ook geen probleem mee hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *