Hoe ik na lang twijfelen toch begon

07_durven

Zoals je op mijn website kan lezen, ben ik nooit een durfal geweest. Ik was altijd het kind dat je met een boekje in een hoekje terugvond. Te bang om ook maar iets te doen dat een beetje buiten de regels ging. En als dat dan toch eens gebeurde, had ik vooraf al zeker drie excuses bedacht voor moest ik betrapt worden. Risico nemen hoort dus niet bij mij.

Daarom ook dat ik al zo’n vijf jaar rondliep met het idee iets te willen doen in bijberoep. Ik heb een heleboel ideeën gehad die uiteindelijk altijd op hetzelfde neer kwamen: ik wilde iets coachend doen. Maar daar had ik geen diploma voor en dat vond ik toch wel echt nodig. Gewoon, om mezelf wat meer vertrouwen te geven.
Ik had ook schrik dat dat bijberoep me een berg geld ging kosten en ik met een financiële put ging achterblijven. Wist ik veel wat me dat allemaal ging kosten.
Daarnaast ben ik ook van het type dat het graag allemaal al gepland heeft zodat het toch zeker niet kan mislukken. Waardoor je dus maar blijft plannen en plannen en er uiteindelijk niks concreets gebeurt.

Allemaal redenen waarom ik niet begon. Totdat ik loopbaanbegeleiding ging volgen bij een vriendin. Zij deed mij inzien dat ik best kon starten met het geven van studiebegeleiding. Daar heb ik wel een diploma voor en ondertussen kon ik sparen voor andere opleidingen of workshops.
Zij vertelde me ook dat dat allemaal best wel meevalt, die kosten. En dat ik me eerst maar eens deftig moest informeren in plaats van er mijn eigen verhaal van te maken.
Dat waren voor mij twee belangrijke duwtjes om uiteindelijk het plannen los te laten en gewoon te starten. We zullen wel zien waar we uitkomen maar ik ben in ieder geval begonnen en kan niet zeggen dat ik het niet geprobeerd heb.

Herkennen jullie je hierin?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *