Rust in de chaos

Ik ben zorgcoördinator in een lagere school. Dat betekent dat ik redelijk intensief samenwerk met zowat iedereen op onze school. Dat betekent ook dat ik op een dag dus ontelbaar veel keren aangesproken word en er dus veel input is. Dat betekent dan weer dat het best druk kan zijn op zo’n schooldag. En toch krijg ik relatief vaak te horen dat ik er allemaal heel rustig onder blijf. Ik geloof dat dat deels in mijn aard zit. Uitbundig of expressief ben ik nooit geweest. Zelfs al ben ik niet rustig dan nog lijkt dat wel zo. Tegelijk ben ik er ook van overtuigd dat dat rustig blijven iets is dat ik afdwing door een aantal dingen die ik probeer te doen.

Ik schrijf alles op. Als ik tijdens een speeltijd de lerarenkamer binnen kom, gebeurt het dat ik direct aangesproken word door vijf verschillende mensen. En nee, ik overdrijf niet. Als ik alles moet onthouden wat ik beloof, gebeurt er weinig. Mijn gsm heb ik altijd op zak en is mijn extern geheugen. Taken gaan in mijn takenlijst, notities gaan in Evernote. Het kost me te veel energie om alles te onthouden en er zijn ook te veel verschillende taken en beloftes om te onthouden. Eerlijk is eerlijk: ik moet hier soms nog consequenter in zijn. Als het iets kleins is dat ik beloof om binnen het uur af te handelen, zet ik het vaak niet in mijn takenlijst. Vaak, heel vaak, vergeet ik dat dan binnen het uur te doen.

Wie geabonneerd is op mijn nieuwsbrief, weet dat ik sinds kort nog één lange to dolijst heb met daarin vier sublijsten: deze week, later/misschien, master en wachten op. Elke avond bepaal ik aan welke taken ik van de lijst “deze week” ga werken. Dat mogen er niet meer dan vijf zijn. Elke week probeer ik op die manier de lijst “deze week” klaar te hebben. Mijn mail lees ik om die reden nog maar twee keer per dag en nooit ’s morgens. Vroeger startte ik mijn dag met het lezen van mijn mail. Vaak kwamen er dan al extra taken bij die toch wel dringend leken. Doordat ik nu pas ’s middags mijn mail lees, heb ik tijdens de voormiddag al kunnen werken aan mijn vooraf bepaalde prioriteiten en word ik dus niet meer afgeleid van de geplande zaken. Ik krijg nu wel vaker de vraag “Heb je dat nog niet in mijn mail gelezen?”, maar dan antwoord ik gewoon eerlijk dat ik nog geen mails gelezen heb. Mis ik zo geen belangrijke zaken? Misschien wel, maar als het echt dringend is, moeten ze me maar bellen of persoonlijk komen aanspreken.

Vorig schooljaar probeerde ik tijdens de middag regelmatig te gaan wandelen. Dit schooljaar is dat er nog niet van gekomen maar dat gaat nog komen. Wat ik in ieder geval al door heb, is dat ik beter eerst kan gaan wandelen en dan pas mijn boterhammen ga opeten. De kans dat ik dan nog snel iemand wil helpen en het wandelen er overschiet, is minder groot. Als ik niet kan gaan wandelen, probeer ik ’s middags vijf minuten te mediteren. Stel u hier niet te veel bij voor: ik zit op een stoel met een hoofdtelefoon op, een app aan en let vijf minuten op mijn ademhaling.

En dan nog iets waar ik niet onmiddellijk een verklaring of tips rond kan geven, maar mijn werk is mijn werk. Daarmee bedoel ik dat ik het redelijk gemakkelijk van mij af kan zetten als ik thuis ben. Jawel, er zijn bijna dagelijks verhalen die me van het hart moeten als we ’s avonds aan het eten zijn. En jawel, er zijn situaties met kinderen die ik moeilijker kan vergeten als ik thuis ben. Maar als ik het in het algemeen bekijk, gebeurt het zelden dat ik me thuis nog opjaag over iets dat op school gebeurd is.

Ben jij van het rustige type of eerder snel opgejaagd? Wat doe jij om rustig te blijven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *