Gastblog // Je eigen toefje perfect blauw

Weidse zichten, volle zon, een terrasje met een wijntje en afkoeling zoeken in het zwembad. Perfect blauwe lucht, af en toe gegarneerd met een toefje wit.

Vakantie.
Lang verwacht, naar verlangd, nog even extra doorgewerkt omdat ze eraan kwam; maar dan is ze daar. Ze dient zich eindelijk echt aan. Verdiende rust komt op je af en je dompelt je er helemaal in onder. Volledige overgave.
Wat is het toch met dat woord? Vakantie. Van zodra we het uitspreken vertraagt onze hartslag terwijl hij ook nog een sprongetje van geluk (en ongeduld) maakt. We willen het zo erg, dat we er een heel jaar naartoe leven. Alsof een jaar in het teken staat van die enkele weken ont-moeten. We verlangen ernaar. We hunkeren ernaar. We kunnen niet wachten tot het zover is. En wat doen we in tussentijd? We kijken reikhalzend uit, tellen af en ploeteren ons erdoor.

Het klinkt als een cliché, maar het hoeft zo niet te zijn. Je kent zeker dat gevoel waarbij tijd die je aangenaam doorbrengt veel te snel lijkt te gaan, in tegenstelling tot tijd waarbij we het gevoel hebben zwaar aan het werk te zijn, ons vervelen of iets doen waar we totaal geen zin in hebben.
Het gaat er maar om met welke intentie je de dingen doet. Met welke intentie je je dagen doorbrengt. Daarom -en het is al vaker gezegd- kan je maar beter iets doen wat je graag doet. Iets wat het merendeel van de tijd niet als ‘werken’ voelt. Want wil je elk jaar die langverwachte reis maken, zal je ergens je geld mee moeten verdienen. Als je kan, kies dan die job die je niet tegensteekt, maar je voldoening brengt. Nee, niet àls je kan. Iedereen kan dat.

Neem tijd. Neem ruimte. Neem jezelf en luister. Voel. Voel je adem en voel de rust. Concentreer je op je ademhaling. Wanneer je meeste gedachten voorbij gevlogen zijn ervaar je een gevoel van rust en tevredenheid. Als je dan jezelf de vraag stelt wat het is waar je gelukkig van wordt, krijg je een eerlijk antwoord.
Misschien zit je helemaal goed en heb je dus eerder al gekozen met je hart. Maar velen deden dit niet. Ze slijten hun dagen op jobs die ze niet echt willen doen. Waar ze alleen maar naartoe gaan omdat je nu eenmaal moet werken voor je geld. Maar het kan anders.
Eens je weet wat het écht is wat je wil doen, wat je gelukkig maakt om te doen, kan je aan de slag.

Niemand verplicht je om drastische stappen te nemen. Je ontslag kan nog even wachten. Ga met kleine stapjes op je doel af. School je bij, volg een cursus, lees een boek. Of lees er tien. Verrijk je.
De rest volgt vanzelf. Als je iets doet vanuit je hart, met volle overtuiging, zal je je doel bereiken.
Verwacht het alleen niet van vandaag op morgen, want dan zal de teleurstelling zwaar vallen. De kunst bestaat erin te blijven geloven dat, beter nog, te wéten dat het komen zal.
Het zal komen.

Maar verlang niet. Geloof dat wat je wil, komt. Geloof in jezelf. Geef het tijd, maar blijf niet bij de pakken zitten. Zet kleine stappen richting je doel. Beetje bij beetje. Verandering gebeurt bij jou, het gaat niet vanzelf. Het enige dat je mag doen terwijl je je weg bewandelt is geloven dat het lukken zal, ook als het tegen lijkt te gaan. Wantrouw niet, want dan haal je jezelf onbewust neer en zet je stappen terug om uiteindelijk bij de pakken te blijven zitten. Dan ga je geloven dat het een droom was die nooit uit kan komen. Dat je naïef was. Naïef om te denken dat je je leven in handen kon nemen en invullen zoals jij het wil.
Ik zeg je, dat is het niet! Het is een een valstrik, een test om te zien of je vastberaden bent. Dat waarnaar je op weg bent wel écht is wat je wil? Als je volmondig JA kan blijven antwoorden, ga dan door, hoe hobbelig de weg ernaartoe ook is. Misschien zelfs een met ravijnen. Laat je niet ontgoochelen, geef het niet op. Blijf geloven. Want dat is de sleutel.

Jouw sleutel naar een toekomst waar werken maar zelden of nooit in je woordenboek verschijnt. Waar je met meer glimlach door het leven gaat. Waar je het verlangen naar vakantie nog wel voelt, maar je je niet meer het hele jaar vooruit sleept ernaartoe. Waarbij elke dag voelt als ‘een weekendje weg’. Geen opgave is, geen energie kost maar geeft. Waar niet elke dag de zon schijnt of je elke dag een glaasje drinkt op het terras, maar waar je op de guurste dagen door de dikke grijze lucht zal zien dat die af en toe gegarneerd is met een toefje perfect blauw.

Dit artikel werd geschreven door Dina Van Kerkhoven en verscheen ook op haar blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *