Gooi het eens over een andere boeg

Dat is toch wat ik ga doen. De laatste tijd krijg ik precies vanuit verschillende hoeken advies om me meer te concentreren op wat ik al kan, op mijn talenten op dit moment. Duh! Dat is toch logisch? Voor mij eigenlijk niet zo. Ik heb mij al zowat mijn hele leven laten leiden door anderen. Niet op elk gebied en ook niet altijd want ik kan ook best opkomen voor mijzelf of mijn mening.

Maar toch… In de lagere school wilde ik mijn boekentas per se hetzelfde “inrichten” als mijn vriendinnetje. Die vond dat uiteraard vervelend want “ik aapte haar na”. Mijn kamer wilde ik altijd hetzelfde inrichten als de make-over in de Tina, een Nederlands meisjestijdschrift dat je las voordat je overschakelde naar de Fancy. Zo’n voorbeelden uit mijn middelbare schooltijd kan ik precies niet geven, maar die zullen er ongetwijfeld geweest zijn. En nu ik groter ben en volwassen, heb ik ook nog altijd, wisselende, rolmodellen met wie ik graag wel eens van leven zou willen ruilen. Als man en kind mee gewisseld worden uiteraard!

In ieder geval ben ik dus altijd al best goed geweest in het nadoen van anderen. Op zich is daar niks mis mee. Je kan anderen gebruiken als inspiratiebron om jezelf een stapje verder te duwen. Problematischer is het als je jezelf hier heel wat druk mee oplegt en/of jezelf verliest. En ik merkte dat dat wel gebeurde de laatste tijd. Vooral op het gebied van mijn bijberoep…

Ik ben gestart in februari 2016 met het geven van studiebegeleiding. Het doel was om op die manier geld te verdienen om zo een opleiding tot coach te kunnen volgen. Want dat was mijn einddoel: coach worden en op die manier liefst van al voltijds op mezelf beginnen. Op het moment dat ik dit schrijf, is het augustus 2018. Ik geef nog altijd studiebegeleiding (wat dus niet de bedoeling was), ik heb nog steeds geen opleiding gevolgd en doe ondertussen 2098 dingen omdat ik veel ideeën heb en niet kan of wil kiezen. En ik sta nog steeds voltijds in het onderwijs.
Om alles in goede banen te leiden stel ik schema’s en planningen op: ééntje voor mijn blog met onderwerpen die die dag online moeten, ééntje voor Instagram met wat ik online zet die dag en ééntje voor Facebook met het soort post dat ik online wil die dag. Voor al die dingen zoek ik inspiratie bij anderen, kijk ik bij andere mensen die ongeveer hetzelfde doen om te kijken wat zij posten. En dat geeft dus veel druk. Niet omdat de onderwerpen niet bij me passen want ik post alleen dingen die ik ook echt interessant vind, maar wel omdat de dag waarop het online moet niet altijd in mijn leven past.

Door de deadline voel ik me slecht wanneer het niet lukt om die bepaalde post of foto online te krijgen op het moment dat ik met mezelf afsprak. Ik voel druk om over dingen te schrijven waarover ik misschien helemaal niet wil schrijven op dat moment. Ik leg mezelf druk op om op iemand anders te lijken omdat die ongeveer doet wat ik ook wil doen.

En daar heb ik nu genoeg van.

Dus gooi ik het over een andere boeg.

Die cursus of opleiding laat ik voor wat het is. Het coachen ook, in de zin van het één-op-één willen coachen. De workshops die ik gepland heb, gaan wel door. Die passen bij mij, het zijn onderwerpen waar ik veel mee bezig ben en waar ik wel iets over kan vertellen.

Wat ik verder nog ga doen? Mij meer focussen op schrijven en het online gebeuren. Dat zijn dingen die ook echt bij me passen. Schrijven doe ik al zolang ik me kan herinneren. Verhalen, mijn dagboek, mijn blog … Ik wou vroeger graag mijn eigen krantje maken dus het zit er al wel van jongs af aan in.
Maar ook lesgeven of informatie overbrengen doe ik al van jongs af aan. Schooltje spelen was één van mijn favoriete spelletjes om te spelen met mijn broer. Die twee ga ik combineren door het aanbieden van online cursussen. Die kunnen over van alles en nog wat gaan want ook dat is een talent van mezelf: een hele brede interesse hebben, maar ook graag veel weten over één ding. Lekker tegenstrijdig, maar eigenlijk ook weer niet. Vermoeiend, dat dan weer wel.

Mijn podcast blijft ook omdat ik dat de fijnste manier vind om met andere mensen in gesprek te gaan en zo weer dingen bij te leren. Via video vind ik dat (nog) te spannend. Al gaat ook daar wel wat verandering inkomen. Er komt een geheime Facebookgroep “Collectief Vuur”. Eigenlijk bestaat die al maar is er nog maar één lid: ik. Wat daar dan weer de bedoeling van is? Inspireren en laten inspireren. In mijn omgeving ken ik niet zo heel veel mensen die geïnteresseerd zijn in de dingen waar ik ook in geïnteresseerd ben. Nu, ik verwacht niet om mensen te vinden die ALLES wat ik interessant vind, ook interessant vinden, maar het zou fijn zijn om toch gelijkaardige mensen te vinden en onze informatie te kunnen delen. Dat is dus meteen ook de bedoeling van de groep: het delen van tips, filmpjes, quotes, boeken … om elkaar te inspireren om bewust te leven. Dat is mijn doel: bewust leven. Het maakt volgens mij niet uit welke keuze je maakt of hoe je je leven leeft, zolang je dat maar bewust doet zodat het leven dat je leeft, bij je past en aangepast is aan wat jij wilt en nodig hebt. Ook ik ben daar, zoals je leest, nog zoekende in en zal dat waarschijnlijk ook blijven. Dat deel ik ook graag met jullie in de vorm van Facebook Live. Op beeld dus… Wat ik ongelooflijk spannend vind maar goed.

Lijkt het je nog altijd heel veel en vooral heel onduidelijk? Dat snap ik! En dat is ook normaal want voor mij is het ook nog niet allemaal even duidelijk. Ik heb voor één keer eens geen plan, geen kant-en-klare onderwerpen. Ik heb alleen een lijst met dingen waarin ik geïnteresseerd ben. Onderwerpen die echt bij mij passen en dus hopelijk ook bij jou. Want dat is misschien wel een risico: mijn interesseveld is enorm breed waardoor het misschien kan lijken alsof ik van de hak op de tak spring. Hoewel volgens mij dus alles wel onder de noemer “bewust leven” kan geplaatst worden. Ach ja, we zien wel waar we uitkomen.

Al heb ik daar stiekem ook wel een idee over. De reden waarom ik dit hele gebeuren nog steeds doe en waarom ik volhoud, is omdat ik nog steeds heel graag ooit minder in mijn vaste job wil gaan werken om meer van thuis uit te kunnen werken om er zo meer voor mijn gezin te kunnen zijn. Ik had nooit gedacht dat ik “zo een moeder” zou gaan worden, maar het is wel zo. Misschien schrijf ik daar ook wel eens een blogpost over.

Voor nu hou ik ermee op. Bedankt wanneer je deze ellenlange post tot het einde gelezen hebt en tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *